تحفه ی نطنز از این روستا می آید

تحفه­ی نطنز از این روستا می­آید

تحفه­ی نطنز” از اینجا می­آید ؛ روستایی به نام “ولوجرد” یا “ولوگرد” که تقریباً در ۲۲ کیلومتری “ابیانه” واقع شده و تا روستای “هنجن” نیز تنها ۴ کیلومتر فاصله دارد . هر سه روستای ولوجرد ، هنجن و ابیانه جزو توابع شهرستان “نطنز” در استان “اصفهان” هستند اما شاید روستایی که بیشتر از همه مورد توجه جهانگردان خارجی و مسافران داخلی و حتی خود ” سازمان میراث فرهنگی” طی چندسال اخیر قرار گرفته .

همان ابیانه است که با حفاظت بافت سنتی و قدیم خود ، روز به روز رونق بیشتری پیدا می­کند وبه وبترین جاذبه ­های گردشگری این منطقه تبدیل شده است . برای رسیدن به روستای ولوجردیا ولوگرد ، راهی با دیدنی­های بسیار از صلابت کوه­ها و آرامش کویر را در پیش رو داریم . در مسیر تهران به اصفهان از جاده قم – کاشان ، پس از عبور از کاشان ، هجده کیلومتر مانده به شهر نطنز ، پس از نیروگاه اتمی نطنز و نرسیده به  جایی که « سر پل هنجن » نامیده می­شود پاسگاهی قراردارد که به ” پاسگاه برزرود” معروف است.

کنار این پاسگاه جاده­ای فرعی است که به دو راه تقسیم می­شود جاده “برزرود” و جاده “چیمه رود” راه اول، پس از عبور از ده هنجن از دهات “یارند” ، “کمجان” ، “برزرود” و “طره” می­گذرد و در انتها به همان روستای باستانی ابیانه می­رسد اما راه “جیمه رود” از روستای ولوجرد یا با گویش­های اهالی آنجا ولوگرد ، “چیمه” و “تکیه سادات ” می­گذردروستای ولوجرد این روزها علاوه بر داشتن یک جمعیت بومی که بالغ بر ۵۰ نفر می­شوند با اقامتگاه فصلی بسیاری از تهرانی­ها که زمانی روستای آباد آباء و اجدادشان بوده ، تبدیل شده است به طوری که جمعیت کلی این روستا با احتساب تهرانی­ها از مرز ۲۵۰ نفر می­گذرد .

ولوجرد، بهشتی در آستانه کوه و کویر است  که بانسیم خنک بهاری و میوه­های لذیذ تابستانی به استراحتگاه بازنشستگان تهرانی بومی آن روستا تبدیل شده که هیاهوی زندگی شهرنشینی را به حریم پر آرامش روزهای بلند و شب­های خنک این منطقه­ی بکر کویری ، کوهستانی راه نمی­دهند قدمت این روستا را بطور دقیق کسی نمی­داند و کهنسال ترین فرد این روستا از خداوند ۱۲۰ سال عمر گرفته در همین جا سکونت دارد گل بنفشه ، پونه ، آویشن و کرفس­های خودرو در فصل بهار ، لابه لای جوی­های پرآب و دامنه کویری اما دل انگیز چشم­ها را نوازش می­دهند و محصولات باغات همچون انگور،انجیر، انار، گلابی، سیب ، آلو، گوجه سبز، هلو و خرمالو عطش مسافران تابستانی و پاییزی را سیراب می­کنند .

پاییز این روستا نیز با خشکباری که محصول همین باغات است و کرسی­هایی که قصه و خاطرات چند نسل را به خود دیده ، به یاد مادنی­ترین شب­های چله را برای نوه­ها و نتیجه ­هایی که اصالتاً «ولوگردی» هستند می­آفریند و سوغات «ولوجرد» همان تحفه­ی نطنز است، گلابی­های درشت لذیذ و آبداری که برای صادرات به شهرهای مختلف ایران فرستاده می­شود و مزه دلچسب آن ، شهره­ی آن منطقه است .

روستای ولو گرد چشم انداز زیبای دیگری نیز دارد که «کوه کرکس» است و چشم­ها را به دیدن صلابت و استواری صخره­ها و سنگ­هایی که درون آفتاب کویری ، گل­ها و گیاهای خودرو و درمانی در طب سنتی را در دل خود می­پروند دعوت می­­کند .

 ولوجرد، توسط شورا اداره می­شود وه سه نفر با رأی مردم در تنها مسجد این روستا به عنوان اعضای شورایی انتخاب می­شوند ، که باید مشکلات اهالی و نیازهای آنان را با فرماندار شهر نطنز درمیان بگذارد تا شاید چاره­ای برای آنها اندیشه شود . اولین مشکل ، به آسفالت جاده­ای فرعی بر می­گردد که از قسمت شرق ده به داخل روستا امتداد یافته و محل تردد اهالی بالای ده و پائین ده است و علی رغم آن که ۹۰-۸۵ درصد جمعیت این ده از آن استفاده می­کنند همچنان از یک آسفالت کشی ساده بی­نصیب ماند است .

در این حال که سازمان میراث فرهنگی ابیانه و تمام مسیر منتهی به آن را آباد کرده است ، کوچه­های ولو گرد هنوز اسفالت نشده ­اند و این جدا از تخریب روز افزون بافت سنتی این روستاست که بسیار از خانه­ های قدیمی با درهای کلونی آن را تبدیل به خرابه کرده است و به خاطر ساختمان سازی­هایی که این روزها توسط بسیاری از تهرانی­های ولوگردی در حومه آن انجام می­شود ، منظره­ای نا همگون به وجود آورده است روستای ولوجرد ، از لوله کشی گاز بی بهره است و مشکل فشار آب لوله کشی که کشش جمعیت کنونی این روستا را ندارد.

 نیز همچنان به قوت خود باقی­است و اقدام مسئولانی را می­طلبد که ابیانه را به مهمترین جاذبه گردشگری این منطقه تبدیل کرده­اند در روستای ولوجرد باغات با سخاوتمندی هرفصل ، دست چینی از بهترین میوه­ها را به ثمر می­نشانند اما چشم انتظار آبیاری و رسیدگی مردمی هستند که به دلیل مشغله­های شهرنشینی یا اجرت بالای کارگر بسیاری از آنها را به حال خود رها کرده­اند تا مأوای پرندگان غریب باشند .

اینجا روستای ولوجرد است ، روستایی که نعمت و آرامش را به ساکنانش ارزانی می­دارد اما مورد بی­مهری نقشه­های بزرگ جغرافیا که حتی نام و مکان آن را مشخص نکرده­اند واقع شده ، روستایی که “گویش ولوگردی” آن می­تواند از سوی زبان­شناسان مورد تحقق قرار گیرد اما هنوز کتاب یا حتی پایان نامه­ای در مورد آن نوشته نشده و در نهایت بهشتی در آستانه­ی کوه کویر که از چشم جهانگردان و مسافران و شاید حتی مسئولان سازمان میراث فرهنگی پنهان مانده است.

تحفه ی نطنز از این روستا می آید

Please follow and like us:

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *